
Je staat bijna altijd aan.
Je bent gewend om door te gaan. Om een vorm van verantwoordelijkheid te dragen.Om te leveren.
Je zit in je element. Wat je ook doet, doe je goed.
Rust voelt ongemakkelijk.
Stilstaan voelt als achteruitgang.
Dus ga je door. Ook als je lijf signalen geeft.
Je stopt pas als het echt niet meer gaat.
Niet omdat je je grens kent.
Maar omdat je er al overheen bent gegaan.
Veel mensen denken dat grenzen duidelijk zijn.
Zo duidelijk als een slagboom bij een spoorwegovergang. De regels zijn helder:omhoog is gaan, omlaag is stoppen.\
Met je lijf is het anders. Het is óók een voertuig, maar de regels zijn nietzichtbaar zoals een slagboom.
Toen jij instapte, was er geen leraar die een uurtje naast je zat en joulesgaf.
Over jouw gaspedaal, je rem en grenzen.
Er was geen uitleg, geen moment van vertraging. Er was ook geen praktijkexamen,of theorie-toets. En een 'leefbewijs' ontving je niet.
Alles ging tegelijkertijd.
In de praktijk werkt het anders.
Je grens voelen vraagt vertraging.
Vertragen voor mensen met een hoge lat is onverdraagbaar.
Je hebt geleerd om spanning te negeren en dus door te gaan.
Om vermoeidheid te relativeren.
Om door te zetten waar anderen stoppen.
Dat heeft je ver gebracht.
Maar het maakt voelen ingewikkeld.
Als je leert bewegen, trainen of herstellen, beweeg je altijd tussen driezones.
De comfortzone
Hier voelt alles veilig. Bekend. Controleerbaar.
Je lijf ervaart weinig spanning.
Maar hier gebeurt ook weinig.
Geen groei. Geen verandering.
De paniekzone
Hier is de spanning te groot.
Je adem schiet omhoog. Je hoofd neemt over.
Het lijf gaat in bescherming.
Niet om je tegen te werken, maar om je te redden.
Veel mensen kennen deze zone goed.
Dat is niet toevallig; deze vaardigheden waren ooit noodzakelijk enfunctioneel.
Hier zit de overleving van vroeger.
Hier zitten de vaardigheden die je nu gebruikt voor werk en privé.
Dit gaat automatisch.
De groeizone
Dit is de zone van lichte spanning.
Niet comfortabel, wel verdraaglijk.
Dit vraagt aandacht.
Hier leer je het verschil tussen inspanning en overspanning.
Hier leer je dat gerichte inspanning uiteindelijk ontspanning geeft.
Groei ontstaat hier.
Altijd.
Wie altijd aan staat, herkent de groeizone vaak niet.
De comfortzone voelt zinloos.
De groeizone voelt te zacht.
Dus ga je door.
Tot je in de paniekzone belandt.
Pas daar voel je iets.
Pijn. Uitputting. Vastlopen.
En dan denk je: dit is mijn grens.
Maar dat is het niet.
Dat is wat er gebeurt als je je grens al lang voorbij bent.
Leren trainen binnen je groeizone vraagt iets anders dan doorzetten.
Het vraagt dat je ongemak niet vermijdt, maar ook niet overschreeuwt.
Dat je aanwezig blijft terwijl het licht schuurt.
Dat je stopt vóór het escaleert.
Dat is geen zwakte.
Dat is vaardigheid.
En die vaardigheid hebben veel sterke mensen niet hoeven ontwikkelen.
Bij personal training ligt de focus niet op harder gaan.
Wel op nauwkeuriger worden.
Samen onderzoeken we:
· waar spanning nog functioneel is
· wanneer het lijf dichtklapt
· en waar groei mogelijk blijft
In mijn personal training studio in Nieuwerkerk aan den IJssel werken webewust in die groeizone.
Dat betekent:
· ongemak toelaten
· signalen serieus nemen
· én stoppen vóór het te veel wordt
Groei zonder schade.
Als je leert bewegen binnen je groeizone, verandert je relatie met jezelf.
Je hoeft niet meer te wachten tot het misgaat.
Je voelt eerder wanneer iets genoeg is.
Je blijft krachtig, zonder jezelf uit te putten.
Dat werkt door in alles. Werk. Privé. Herstel.
Als dit schuurt tijdens het lezen, zit je waarschijnlijk niet verkeerd.
Voor veel mensen is dit het moment om niet langer alleen te experimenteren met hun grenzen, maar ze samen te onderzoeken.
Dat vraagt begeleiding die ongemak niet vermijdt, maar het wel veilig houdt.
Wie daarin verder wil kijken, weet mij te vinden door op Proefles te klikken.