Lichaam en emotie verbinden klinkt vreemd als je vooral niks voelt, als je dagen grijs langs je heen glijden terwijl je alles gewoon regelt. Je staat op, je werkt, je doet wat er moet, en 's avonds lig je in bed zonder te weten wat je die dag hebt gevoeld. Niet slecht. Niet goed. Gewoon vlak. Alsof er een glasplaat tussen jou en de wereld zit, en alles je op een armlengte bereikt.
Mensen noemen je rustig. Stabiel. Iemand die niet snel van slag is. En vanbinnen weet je dat het geen rust is. Het is stilte. Een moment dat je zou moeten raken, een mooie of een verdrietige, en je kijkt ernaar van een afstand. Je gaat door de bewegingen van een goed leven heen, zonder het gevoel dat erbij hoort.
Dit is geen kilte die bij je hoort. Het is iets wat je hebt geleerd, ergens onderweg, waarschijnlijk omdat voelen ooit te veel was. Toen er iets gebeurde wat je niet kon dragen, zette je het gevoel zachter. Slim gedaan. Zo kwam je erdoorheen. Je overleefde door de knop naar beneden te draaien.
Alleen is die knop niet kieskeurig. Je kunt niet één gevoel uitzetten en de rest laten staan. Draai je de pijn zachter, dan gaat de vreugde mee omlaag. En de warmte, de opwinding, het volle gevoel van er echt zijn. Om niet te hoeven voelen wat zeer deed, heb je het geluid van je hele lijf zachter gezet. Lichaam en emotie verbinden is verbroken geraakt, niet omdat er iets mis is met je, maar omdat je jezelf ooit hebt moeten beschermen.
En zo leef je vooral vanaf je nek. Je lijf is een voertuig geworden dat je bestuurt, geen plek waar je woont. Je denkt over je gevoelens in plaats van ze te voelen. Je kunt precies uitleggen waarom je iets zou moeten voelen, terwijl het echte voelen op afstand blijft. Je relaties blijven daardoor aan de oppervlakte, want dichtbij komen vraagt om voelen, en dat gebied heb je afgesloten.
Een leven op halve kracht went. Je merkt niet meer dat er kleur ontbreekt, want je bent het grijs gewend geraakt. Tot er een moment komt dat je het wel merkt. Een lied dat vroeger iets deed en nu niks. Een omhelzing die je ondergaat zonder hem echt te voelen. Een verjaardag, een zonsondergang, een kind dat lacht, en jij staat erbij als achter glas.
Dat is de prijs van niet voelen. Je bent de pijn kwijt, en met de pijn ook veel van wat het leven de moeite waard maakt. De gevoelens zijn trouwens niet weg. Ze zijn je lijf in gezakt en wachten daar, in je borst, je buik, je keel. Ze zijn stil geworden, niet verdwenen. En stil is niet hetzelfde als voorbij.
En je gaat het jezelf verwijten. Waarom voel ik niks bij mijn eigen leven. Waarom raakt niks me zoals bij anderen. Je denkt dat je koud bent, of kapot, en je schaamt je voor die leegte. Terwijl het geen kilte is en geen defect. Het is een lijf dat ooit de deuren heeft dichtgedaan en nog niet weet dat het weer veilig is om ze te openen.
Hier gaat het licht aan. Lichaam en emotie verbinden is niet graven in oude pijn. Het is de knop voorzichtig weer omhoog draaien, zodat je hele bereik terugkomt. En dat begint niet bij het zware. Het begint bij sensatie. Bij weer iets voelen in je lijf, iets kleins, iets wat er gewoon is. Warmte. Tinteling. De grond onder je voeten.
Want gevoel woont niet in je hoofd. Het woont in je lijf. En zodra je met je aandacht teruggaat naar je lichaam, naar wat daar leeft, komt de verbinding vanzelf op gang. Eerst de kleine dingen. Dan, langzaam, de grotere. De kleur sijpelt terug, en met de kleur keren ook de gevoelens terug, in jouw tempo, niet sneller dan je aankan. Lichaam en emotie verbinden gaat niet om jezelf openbreken. Het gaat om thuiskomen in een lijf dat je een tijd hebt moeten verlaten.
En dat gaat langzaam. Je hebt jaren geoefend in niet voelen, en je lijf laat de gevoelens pas weer toe als het merkt dat het nu wel kan. Daarom forceer je niks. Je gaat niet spitten naar wat er zit. Je maakt alleen ruimte, en je wacht af wat er vanzelf omhoog komt. De ene keer is dat een golf, de andere keer een klein sprankje, en soms nog niks. Alles mag er zijn, in het tempo dat jouw lijf aangeeft.
Lichaam en emotie verbinden raakt aan diepe lagen, en dat vraagt om zachtheid en veiligheid. Komt er meer los dan je alleen kunt dragen, dan is het goed om er professionele hulp bij te hebben. Wil je deze verbinding een keer in alle rust samen verkennen? We kunnen ook een coachingsgesprek voeren met betrekking tot je thema. Plan een proefles in voor een afspraak om te kijken hoe ik er voor je kan zijn. We gaan niet sneller dan jouw lijf aankan.
